شاهین کلانتری

در یکی از روزهای اردیبهشت ۱۳۵۴، با شناسنامه‌ای که از خودم یک سال و چند ماهی بزرگ‌تر بود، در روستای کردرق به دنیا آمدم. ننه ... ادامه مطلب

نوشتنِ زندگی، بیش از آن‌که ثبت گذشته باشد، نوعی مواجهه با خود است. آدم تا ننویسد، دقیق نمی‌فهمد چه چیزی بر او گذشته، چه چیزی ... ادامه مطلب

آقای کلانتری به شوخی می‌گوید آدم‌های گوشتی در روزگار گرانی بیشتر از آدم‌های تخمی به درد می‌خورند، و این‌گونه «گوشتی بودن» به یک معیار بدل ... ادامه مطلب

برگۀ سفید درست وسط میز بود؛ بی‌خط، سبک و در عین حال سنگین‌تر از هر سندی که در طول سال‌های کارش دیده بود. کاغذ هیچ ... ادامه مطلب